عكس‌های زیر از مراسمي است كه براي رونمايي از نسل جديد اين عروسك‌ها در مركز آفرينش‌هاي فرهنگي‌هنري كانون پرورش فكري كودكان ونوجوانان برپا شده بود.

مدير عامل كانون گفت كه  دارا و سارا كاهش وزن پيدا كرده اند و قد آن‌ها هم كمي كوتاه تر شده است.

محسن چيني فروشان البته وعده كرد كه قيمت اين عروسك‌ها زير ده هزار تومان تعيين شود.

خلاصه مراسم باشكوهي بود البته خانم فرزانه بابايي طراح عروسك‌ها هم در اين مراسم حضور داشت.

حالا بايد روز جهاني كودك را به همه بچه‌هاي خوب ايران تبريك بگوييم.

البته روزنامه‌ها  واقعا سنگ تمام گذاشتند امروز براي بچه‌ها!

فكر مي‌كنم به غير از همشهري و شايد يكي دو تا روزنامه، امروز هم بچه‌ها تيتر اول نشدند.

عكس‌هاي دارا و سارا را ببينيد. عكس‌ها از ميثم ميرزنده دل

لينك سايت كانون

خبر تكميلي:

در روز جهاني كودك
نسل جديد دارا و سارا رخ نماياندند

دارا و سارا

دارا و سارا عكس‌ها از ميثم مير زنده دل

فرزانه بابايي طراح عروسك‌هاي دارا و سارا

رونمايي از نسل جديد عروسك‌هاي دارا و سارا

رونمايي از نسل جديد عروسك‌هاي دارا و سارا

محسن چيني فروشان مدير عامل كانون سمت چپ و مهدي باقري معاون توليد كانون سمت راست عكس

راستي  مطلب زير رو حسين نوروزي در باره روز جهاني كودك در وبلاگ اش نوشته و پوسترهاي روز جهاني رو در اين وبلاگ قرار داده.

شعار روز جهانی کودک سال 2009: به کودکان گوش کنیم

اين هم پوسترها:

پوستر يونيسف ايران 2009

پوستر كانون به مناسبت روز جهاني كودك 1388

پوستر يونيسف ايران به مناسبت روز جهاني كودك 2009

“بچه ها را مي شناسيد؟ با نيازها، خواسته‌ها، دل‌مشغولي، بازي و سرگرمي‌هاي شان آشنا هستيد؟
اصلا مي‌دانيد اين عصر را عصر انفجار اطلاعات و دنياي ارتباطات مي‌دانند؟… كودك ما با فشردن يك كليد رايانه‌اش، وارد جهاني مي‌شود كه نمي‌شناسيم آن را… اصلا مي‌دانيد بچه‌هاي ما چت مي‌كنند؟ با چه كسي حرف مي‌زنند؟ طرف حساب‌شان در اينترنت چه كسي است؟ شما كه مربي هستيد چرا اين دنيا را نمي‌شناسيد؟ آن وقت مي‌خواهيد با بچه‌ها ارتباط برقرار كنيد؟”

اين روزها هركسي خود را درعرصه‌ي آموزش و تربيتِ كودكان ونوجوانان، صاحب نظر مي‌داند يك خروار از اين حرف‌ها در انباري ذهن‌اش ذخيره كرده است و هر جايي مي‌رود اين انبان را خيراتِ گوشِ مجانيِ معلمان و مربيان فلك زده‌اي مي‌كند كه از سرِ ناچاري بايد به حرفهاي‌شان گوش بسپارند.
استادِ ما نيز خوب يافته بود مخاطبان‌اش را و براي آن‌ها روضه مي خواند.
تا اين جاي كار خيلي حس بدي نداشتم.
با خودم‌ ‌گفتم: چه عجب بالاخره يك آدم حسابي در ميان اين جماعت پيدا شد كه اين چيز‌ها را مي‌فهمد و به مربيان توصيه مي كند كه هوشيار باشند و استدلال مي‌كند كه اگر نشناسند اين فضا را، خلاصه، فاصله‌شان با نسل حاضر روز به روز بيشتر مي‌شود و آخر كارهم بايد از خود بپرسند كه چرا اين همه قُرص‌هاي رنگ و وارنگِ تعليم و تربيت مرهمي نشد بر آن دل پيچه‌ي لعنتي ودرد آورِ كودكان نازنين‌مان.
جلسه خلاصه به پايان رسيد و همه كه مشتاق بودند راهي براي ارتباط با استاد پيدا كنند و ميكروفن مجالسِ ديگري را به دست‌اش بسپارند تا اين همه علم و كمالات بي استفاده نماند، از او پرسيدند: استاد! شما را كجا مي شود يافت؟
گفت: يك جايي هستم كه شماره تلفني هم دارد!
گاهي هستم گاهي نيستم خلاصه زنگ بزنيد شايد بودم.
اگر بودم در خدمت هستم اگر نبودم هم كه خوب، باز زنگ بزنيد!
ديگري از استاد تعليم و تربيت پرسيد كه آيا سايتي هم داريد؟ نشاني اش را به ما بدهيد.
استاد فرمود: بله بله يكي براي ما سايتي ساخته است نشاني‌اش را دقيق نمي دانم دبليو… دبليو…دبليو… نمي‌دونم چي چي… نمي‌دونم چي چي… نقطه، بقيه‌اش را هم دقيق به خاطر ندارم.
آن ديگري هم پرسيد استاد! حضرت‌عالي ايميل‌تان را مرحمت مي‌فرماييد؟
فرمودند: ايميل؟ بله آن هم نمي‌دونم چي چي،  ات؛ حافظه ياري نمي كند.
و بعد با لبخندي مليح اين را توضيح داد كه اي‌ميل‌شان را – البته اگر آدرس آن را درست گفته باشند – سالي دو بار بيشتر باز نمي‌كنند!
خوب است هر كدام از ما اين داستانِ تكراري را كنار تصوير ذهني روزمره خود از زندگي فرزندان‌مان قرار دهيم كه نشسته‌اند پاي رايانه و دل و روده‌اش را جراحي و قطعات را دوباره سوار و صد‌ بار رايانه را اف ديسك و ويندوز نصب مي كنند و بعد سايت‌ها را يكي پس از ديگري باز و بسته مي‌كنند در حالي كه متوليان و استادان تعليم و تربيت و معلمان و مربيان‌شان، پياده دنبال‌شان مي دوند و داد مي‌زنند آي بچه وايسا!  والبته پاسخ مي‌شنوند بابا بدو ما رفتيم.
داستان غريبِ تعليم و تربيت كودكان اين كشور ممكن است اكنون خنده دار به نظر برسد اما آينده، اشكِ همه آن‌هايي را كه امروز بي تفاوت از كنار بچه‌ها مي‌گذرند و آن‌ها را دست كم مي‌گيرند و آب نبات چوبي دست‌شان مي‌دهند ونهايت، لُپ‌شان را مي‌كشند، در خواهد آورد.
شك نكنيد.

ساعت حدود 30 دقيقه بامداد است و من چند دقيقه‌اي است كه به اينترنت متصل شده‌ام رايانه دستي را بدون قطع ارتباط با اينترنت رها مي‌كنم و سراسيمه از خانه خارج مي‌شوم.

سر كوچه غوغايي است همه مردم در يك نقطه متمركز شده و به جواني چشم دوخته اند كه در خون خود دست و پا مي‌زند.

خون ريزي وسيع و تعداد ضربات قمه هايي كه بر سفيد ران و بازوي راست او نشسته است، هر لحظه وضعيت جوان را بحراني تر مي‌كند. كمي دورتر، يك چاقوي آشپزخانه كه البته از آن استفاده‌اي نشده، بر روي زمين افتاده است.

ضاربان در ظاهرميهمان خانه او بوده‌اند و در خروج از خانه، بگومگو مي‌كنند و دامنه آن به خيابان كشيده شده است.

همسايه ها مي گويند كه دو جوان را در حالي كه با خودروي خود از محل اين درگيري دور مي‌شدند، ديده اند.

جوان زخمي دايم پا‌هاي اش را به طرف شكم باز و بسته مي كند.

خانمي كه بعدا فهميديم نرس بيمارستان است همسايه ها را براي كمك به فرد زخمي راهنمايي مي كند پارچه اي را دور پاي او بالاترازمحل زخم پيچيديم تا از شدت خونريزي كاسته شود.

همسايه ها يك ريز شماره پليس و اورژانس تهران را مي گيرند و درخواست مي كنند زودتر به محل حادثه بيايند حالا 20 دقيقه از اين ماجرا گذشته است و پليس سر مي‌رسد و پرس و جو از همسايه ها را آغاز مي كند.

مرد ميان سالي به من نزديك مي‌شود و مي گويد كه ضاربان را ديده است از او مي خواهم شرح ماجرا را براي پليس بازگو كند انگشت اش را به نشانه سكوت مقابل بيني مي گيرد و مي‌گويد كه دنبال دردسر نمي گردد.

دقايق به سرعت مي گذرد و اين پا و آن پاكردن هاي مردم و اضطراب و نگراني آن ها براي رسيدن اورژانس لحظه به لحظه بيشتر مي‌شود.

اين نگراني‌ها با فريادها و ضجه زدن‌هاي خواهرجوان فرد مضروب و مادر پير او، شدت مي گيرد.

پليس دايم از مردم مي خواهد محل را خلوت كنند تا امدادگران نرسيده به محل، در صورت نزول اجلال، بهتر بتوانند به وظايف شان عمل كنند !

مركزبي‌سيم پليس از همكاران ‌شان در محل حادثه سوال مي‌كنند كه چه اتفاقي افتاده؟ و پليس حاضر در صحنه مي گويد «نمي‌دانم از همين چاقو‌كشي ها و قمه‌كشي هاست».

مردم نا اميد مي شوند و از مردي كه خودرو‌اش كنار خيابان پارك شده است درخواست مي كنند كه جوان را به بيمارستان منتقل كند. مرد مي‌رود و ديگر نمي‌آيد.

ساعت اكنون حدود يك بامداد است و آمبولانسِ ناز پرورده، سلانه سلانه  وارد مي شود.

دو امدادگر با خونسردي كامل از آمبولانس پياده مي شوند. كيفِ حاوي كمك‌هاي اوليه را باز مي‌كنند.

مرد، دست‌كشي از داخل آن بيرون مي‌آورد و با آرامش كامل و خونسردي مثال زدني، به زحمت، آن را در دست مي‌كند.

حال و روز جوان رو به وخامت گذاشته است فرياد مي زند: «دارم مي‌ميرم نفس‌ام در نمي‌آد.»

خانم نرس به طرف امدادگران رفته و به آن ها كمك مي كند. به نظرم اطلاعات پزشكي او گاهي از امداگران اورژانس بيشتر است. در نهايت سرمي از كيف بيرون مي آورند اما ديگر رگي براي تزريق نمانده است و ناچارمي شوند جوان را هر چه سريع تربه بيمارستان منتقل كنند!

اما ساعتي ديگر بر روي تخت بيمارستان، جاني در بدن جوان باقي نمانده است و داستان هميشگي اورژانس در ايران بار ديگر تكرار مي شود در حالي كه شايد و شايد …

هر روز كه در مسير بازگشت به خانه از كنار پايگاه اورژانس واقع در خيابان گلبرگ مي‌گذرم از وجود چنين پايگاهي در نزديكي منزل واقعا خوشحال مي‌شوم و احساس مي‌كنم خداي ناكرده اتفاقي براي هركسي در اين محله بيفتد در زمان كوتاهي بر بالين بيمار حاضر خواهند شد. احساسي آرامش بخش و صد البته خوش بينانه و احمقانه !

اين را بايد يادآوري كنم كه فاصله اين پايگاه تا ميدان 72 محل وقوع اين جنايت، در زمان ترافيك خيابان ها شايد 10 دقيقه و در زمان‌هايي مانند همان شب درد آور كمتر از پنج دقيقه است .

و من هنوز در بهت تماشاي صحنه جان دادن جوان‌ام و با خود سوال‌هاي‌ام را دايم تكرارمي كنم سوال‌هايي بي پاسخ كه شايد هر روز بابت آن، جان‌هاي با ارزشي از دست مي‌رود.

نوشته شده در روزنوشت‌ها ]]> http://kianjavadi.wordpress.com/2009/09/09/%d9%83%d8%a7%d8%b4-%d8%a7%d9%88%d8%b1%da%98%d8%a7%d9%86%d8%b3-%d8%b2%d9%88%d8%af%d8%aa%d8%b1-%d8%a8%d8%b1%d8%b3%d8%af/feed/ 1 کیان جوادی tm http://kianjavadi.wordpress.com/2009/06/10/%d8%a8%d8%b1%d8%a7%d9%8a-%d8%aa%d9%88-%d8%b3%d8%a8%d8%b2-%d9%85%d9%8a-%d8%b4%d9%88%d9%85-%d8%ac%d9%85%d8%b9%d9%87-%d9%81%d8%b1%d8%b2%d9%86%d8%af%d9%85/ http://kianjavadi.wordpress.com/2009/06/10/%d8%a8%d8%b1%d8%a7%d9%8a-%d8%aa%d9%88-%d8%b3%d8%a8%d8%b2-%d9%85%d9%8a-%d8%b4%d9%88%d9%85-%d8%ac%d9%85%d8%b9%d9%87-%d9%81%d8%b1%d8%b2%d9%86%d8%af%d9%85/#comments Wed, 10 Jun 2009 15:37:39 +0000 کیان جوادی http://kianjavadi.wordpress.com/?p=53 ]]> نخست: وقتي ذوق زده مي شود شوق و شعف كودكانه در صورت كوچك اش موج مي زند مي خواهد شگفت زده ام كند. اين وقت ها من هم احساسات ام را در حدي غلو آميز بروز مي دهم تا شادي هايش نصف و نيمه نماند.

حنانه دختر 6 ساله ام را مي گويم كه امسال با حامد قل ديگرش بايد پاي به مدرسه بگذارند.

از داخل اتاق و در حالي كه يك دست اش را پشت اش مخفي كره است به سمت من مي آيد و مي گويد:” ميدوني مي خوام به كي راي بدم؟”

واقعا شگفت زده مي شوم مي گويم: اي جاااااااااااااان دختر گلم به كي؟

مي گويد: “به مير حسين موسوي “

و در حالي كه چشم هاي اش برق مي زند دستش را كه مخفي كرده بود بيرون مي آورد و پارچه سبز گره زده به مچ دست كوچك اش را نشان ام مي دهد.

سخت در آغوش مي گيرم و مي بوسم اش تا خاطره هاي كودكي ام دوباره زنده شود براي ام جالب است كه بدانم او از انتخابات، رييس جمهوري، مردم سالاري، تلاش براي بسط آزادي هاي مدني و اين چهار نفر نامزد رياست جمهوري چه مي داند؟!

دوم: درست 31 سال پيش زمستاني بود در سال 1357 كه به بهار تعبيرش كردند.

خيابان هاي شهر زيباي شمالي بهشهر پر بود از مردمي كه پلاكارد به دست مشت ها را گره كرده بودند و شعار ميدادند و آزادي  را از حنجره هاي شان فرياد مي زدم.

7 سالم بود و دانش آموز كلاس دوم دبستان بودم در شهري غريب كه پدر براي ماموريت چند ساله اداري خانواده را در آن اقامت داده بود.

او كه يادش گرامي باد دست هاي كوچك مرا مي گرفت و به خيابان مي برد تا فرزندش در اين تلاش جمعي ملتي ستم ديده سهمي داسته باشد.

پدر رييس اداره پست آن شهر و مردي شاعر مسلك بود و هميشه براي تظاهر كندگان چند صفحه شعار مي نوشت و در اختيار بانيان مسجدي كه تظاهرات را رهبري مي كردند قرار مي داد.

در همان سال بود كه كنار در اداره پست كه ميان باغ زيبايي قرار گرفته بود بلوايي شد و نيروهاي نظامي و انتظامي وقت باران گلوله را به سمت مردم بي دفاع نشانه رفتند وجمعي را كشتند و ديگراني زخمي شدند.

پدر در را باز كرد و زخمي ها و مردم را پناه داد و مادر هر چه پارچه و باند زخم بندي و چسب داشت در اختيار زخمي ها قرار مي داد.

از آن روز هاي تاريخي تنها خاطراتي گنگ، مبهم و گذرا در ذهنم باقي مانده است پدر شايد فكر مي كرد فرزندش  در اين گير و دار بياموزد كه بايد براي رسيدن به مقصد سخت تلاش كرد و از جان و مال مايه گذاشت.

امروز آن واقعه در تاريخ اين سرزمين ثبت شده است براي ملتي كه مطالباتي داشتند و خواسته هايشان را درانقلاب پي گيري مي كردند.

سوم: تاريخ اين كهن ديار اهورايي فراز و نشيب و جنگ و انقلاب و مبارزه بسيار ديده است و امروز به نظر مي رسد در پس همه تلاش هايي كه مردان بزرگ تاريخ اين سرزمين براي بزرگ نگه داشتن نام ايران به خرج دادند، دوره اي ديگر در حال آغاز شدن است. دوره اي كه شايد كمتر كسي آن را به چشم خود ديده باشد.

براي اثبات اين گفته كافي است كه اين روزها و در تب و تاب تبليغات دهمين دوره انتخابات رياست جمهوري سري بچرخانيم و خيابان هاي تهران و شهرهاي كوچك و بزرگ ايران را نظاره كنيم .

شور و شوق و شعف و التهاب توام با تحمل پذيري  بيش از گذشته نسبت به رقيب، به فضاي امروز ايران جلوه اي بخشيده است تاريخي وتماشايي.

اين همه مرد و زن و كوچك و بزرگ راستي چه مي خواهند از 4 نفري كه كانديداي رياست جمهوري شده اند؟

دوستي مي گفت آيا اين حجم از مطالبات را مي توانند پاسخي داشته باشند؟

مهم نيست همين كه مردم با اين همه شور و شوق و شادي به ميدان آمده اندتجربه اي جالب است مي ماند پس از اين كه براي پاسخ گويي به اين طيف وسيع مطالبات مردم از هر گروه و دسته و گرايش تلاش كنند.

ديگر سوال اين كه چه شده است كه ملت، اين چنين سر از پا نمي شناسند براي مشاركت در اين رويدادي كه قرار است 30 سال آينده فرزند من آن را خاطره اي مبهم اما تاثير گذار تلقي كند؟

بنا ندارم اكنون از گذشته بگويم و از آرمان هاي بلندي كه در ذهن مي پرورانديم.

و باور هم ندارم كه ملت به آرمان هايش نرسيده است چرا كه تاريخ به ما آموخته است كه بايد آهسته و پيوسته حركت كنيم و خواسته ها و درد هاي مشترك مان را مرحله به مرحله و آرام آرام از حاكمان مطالبه كنيم.

فرزندان من و شما آينده روزي، گذشته پدران و مادرشان را سخت و دقيق موشكافي مي كنند و ما رادر معرض داوري و نقد خود قرار خواهند داد.

آن ها به ياد ما خواهند آورد  كه در اين سي سال و به ويژه اين 4 سال چه گذشته است و جريان مردم سالاري در اين سرزمين چه فراز و نشيب هايي داشته است و بدون شك جايگاه و نقش ما را در اين تحولات هم مورد سوال قرار خواهند داد.

دوست ديگري را به آمدن و سبز شدن در اين كشاكش  رقابت هاي انتخاباتي دعوت مي كردم دوستي كه به اين باور رسيده بود كه تلاش هاي گذشته اش براي اصلاح وضع موجود به نتيجه نرسيده است و اكنون مي خواهد راه تحريم را در پيش بگيرد.

به او گفتم آن چه در اين چهار سال گذشته است بر اين سرزمين و به ويژه برعرصه فرهنگ و ادبيات و هنر و آموزش و پرورش اش نياز به ارزيابي و استدلال ندارد همين شور و شوق مردم مويد اين است كه مي خواهند دست به تغييري بزرگ بزنند.

اما اگر نباشيم و نرويم و در اين تلاش جمعي مشاركتي نكنيم چگونه جواب فرزندان مان را بدهيم به آن ها بگوييم: براي شما سر صندوق ها حاضر نشديم! و به خاطر شما به ادامه وضعيت موجود تن داديم.

فرزندان ما چه مي دانند عسلويه كجاست؟ بركارگران اش چه مي گذرد؟

آيا آن ها مي دانند كه منابع گازي ما در ميداني مشترك با آن شيخ نشين عربي خليج فارس، روز به روز رو به كاهش مي گذارد؟

تصور آنها واقعا از سرمايه گذاري هاي زير بنايي چيست؟ راه هاي ما، كشاورزي ما، صنعت ما، فرهنگ ما، و آموزش و پرورش ما به كجا مي رود؟

آيا پاسخي داريم؟

و من اكنون علاوه بر اين كه آموخته ام كه در سرنوشت ام مشاركت كنم اين را هم فرا گرفته ام كه از كسي متنفر نباشم و به كسي هم دل نبندم فقط خواسته هاي ام را با قاطعيت و سر سختي از حاكمان سرزمين ام مطالبه كنم.

ديروز خاتمي بود از او خواستيم و بخشي را گرفتيم و بخشي ديگر را او نتوانست.

و امروز به نظر، بچه ها، رنگ سبز را نمادي براي همبستگي ملي و تلاش براي تغيير برگزيده اند و ما اگر بنشينيم فردا ديگر در مقابل فرزندانمان چگونه سر از زمين برداريم؟

جمعه 22 خرداد 1388  هر نتيجه اي داشته باشد براي جريان آزادي خواهي و دموكراسي در اين سرزمين روزي به ياد ماندني خواهد بود.

و من وما براي تو فرزندم در اين روز سبز خواهيم شد و سبز خواهيم نوشت:

ميرحسين موسوي.

نوشته شده در روزنوشت‌ها ]]> http://kianjavadi.wordpress.com/2009/06/10/%d8%a8%d8%b1%d8%a7%d9%8a-%d8%aa%d9%88-%d8%b3%d8%a8%d8%b2-%d9%85%d9%8a-%d8%b4%d9%88%d9%85-%d8%ac%d9%85%d8%b9%d9%87-%d9%81%d8%b1%d8%b2%d9%86%d8%af%d9%85/feed/ 8 کیان جوادی http://kianjavadi.wordpress.com/2009/02/19/%d9%85%d8%b9%d8%b1%d9%81%db%8c-%d8%a7%d9%88-%d8%af%d8%b1-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%a7%db%8c%d8%b4%d8%a7%d9%86/ http://kianjavadi.wordpress.com/2009/02/19/%d9%85%d8%b9%d8%b1%d9%81%db%8c-%d8%a7%d9%88-%d8%af%d8%b1-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%a7%db%8c%d8%b4%d8%a7%d9%86/#comments Thu, 19 Feb 2009 15:20:00 +0000 کیان جوادی http://kianjavadi.wordpress.com/2009/02/19/%d9%85%d8%b9%d8%b1%d9%81%db%8c-%d8%a7%d9%88-%d8%af%d8%b1-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%a7%db%8c%d8%b4%d8%a7%d9%86/ ]]> نوشته است: نمايشگاهي برپا شده كه در آن كودكان با شخصيت امام حسين(ع) امام سوم شيعيان آشنا مي شوند.
خبر نويس براي نام بردن از ايشان چنين واژه هايي را به کار می برد: «حركت او (منظور امام حسين) به سوي مدينه…»
در اين نمايشگاه آقاي مدير هم سخنراني کردند .
به واژه ها و فعل هایی که خبر نويس براي او به كار برده است توجه كنيد:
«در ابتداء جناب آقاي… مديريت محترم… برپايي چنين نمايشگاه هايي را باعث … دانستند.
ايشان اشاره داشتند…» و خلاصه تمامي افعال در مورد آقاي مدير جمع بسته شده است.
البته ميزان دلبستگي افراد به بزرگان دين به عنوان مساله اي كاملا شخصي، موضوع اين نوشته نيست بلكه علاقه وافر به آقاي مدير در نگارش اين خبر درخورتوجه و تحسين است!
بدون شك نویسنده، در نگارش اين خبر و به كار بردن واژه او براي امام تعمدي نداشته است ولي همه مي دانند در عرصه رسانه هاي جمعي ايران، به غير از بزرگان دين ، تنها براي جايگاه رهبري جمهوري اسلامي فعل های جمع به كار گرفته مي شود.

ایشان صمیمی تر از خنده بچه ها از مصاحبه استقبال نمود و با متانت و وقاری که همیشه در نگاه اش موج می زند پاسخ گوی سوالات ما شد…»

این بخشی از لید  مصاحبه اي است که در نشریه روزانه یکی از جشنواره های کانون برای گفت و گو با آقای مدیر منتشر شده است.

همین نشریه  وقتی که به سراغ مدیر استان خودشان می رود چنین جملاتي را برای وی به کار برده است.

«دوستی صمیمی و آرام، همیشه با روی باز از بچه ها و مربیان استقبال می کند و همه تلاش اش این است که برای تعالی اندیشه ها و رشد استعدادهای کودکان ونوجوانان این سامان بهترین شیوه ها را به کار بندد.»

باید چنین مدیرانی را که هر روز ستاره می چینند و در سر انگشتانش عشق جوانه می زند و همه تلاش شان این است که برای تعالی اندیشه ها و رشد استعدادهای کودکان ونوجوانان بهترین شیوه ها را به کار بندند، ستود.

کلا قشنگ نیست عزیز، قشنگ نیست داداش، قشنگ نیست همشیره، قشنگ نیست مهربان، قشنگ نیست… به مولا.

مطلب دیگری از همین وبلاگ در مذمت تملق گویی:

[تملق] كم كن و بر مبلغ افزاي!

جمعیتی ايستاده‌اند به تماشا و سرها را بالا گرفته‌اند تا ببينند فرجام دختر جواني كه قصد دارد خود را از بلندي به زمين سخت بكوبد، چيست؟

نيروهاي امدادي هر كاري كه از دستشان بر مي آيد امتحان مي‌كنند ولي گويي زندگي آنچنان عرصه بر دختر جوان تنگ كرده است كه به هيچ وجه حاضر نيست راه ديگري را براي پايين آمدن از اين ساختمان دو طبقه جز سقوط تجربه كند.

جماعت هم كه كاري از دستشان برنمي‌آيد در چنين مواقعي جز تماشا.

در اين هنگام يك تريلي كه روي آن تصوير كودكاني رنگارنگ نقش بسته است درست در جايي توقف مي كند كه دختر روبروي آن قصد خود كشي دارد.

دست اندركاران كه فكر مي كردند كه با بالا بردن پنجره هاي تريلي مي توانند جماعت را جذب نمايش كودكانه خود كنند با تعجب به اين صحنه مي‌نگرند و فرجام اين معركه، نگراني را مدام در جان و تنشان مي نشاند.

تصميم مي‌گيرند، تصميمي منطقي و عاقلانه تا نمايش خود را آغاز كنند نمايشي كه از آن رنگ و بو و عطر زندگي و زنده ماندن جلوه گري مي كند.

بلندگوها روشن مي شود و نمايشگران بي تماشاچي مي زنند و مي رقصند و جشن شادي و خنده و نشاط برپا مي كنند.

جماعت كه در ميان آنها كودكان بسياري حضور دارند رفته رفته سر بر مي گردانند و يكي يكي از معركه مرگ به سوي معركه زندگي حركت مي كنند.

گروهي نيز مردد اند اين طرف يا آن طرف؟ كدامين معركه شيرين تر و جذاب تر و هيجان انگيزتر است؟

خلاصه دقايقي بيش نگذشته است كه دخترك بخت برگشته با ناكامي ديگري روبرو مي شود و مشتريانش را كه به زحمت دور خود جمع كرده بود از دست رفته مي بيند.

شايد هم اين سوال به ذهنش خطور مي كند كه اينان ديگر كيستند؟ كه كار و كاسبي را كساد مي كنند و معركه بر هم مي زنند؟

از آن بالا دقيق مي شود و به نمايش نمايشگران كودك و اين همه جمعيت پشت كرده به او و رو كرده به صحنه نمايش با دقت مي نگرد.

دخترك آن قدر محو زيباييهاي معركه تياتر سيار كانون و ساز و رقص و آواز آن مي شود كه به كلي ماجراي خود كشي را فراموش و به راحتي خود را تسليم نيروهاي امدادي مي كند.

او ديگر خود كشي نخواهد كرد اگر…؟

اين خاطره را مهدي قلعه كارگردان نمايش هاي كودكان نقل مي كرد كه به نظر براي بچه هاي گروه  معروف فتيله اتفاق افتاده بود.

مطالب مرتبط:

صد هزار كودك با يك هنرپيشه خوشگل برابر است

كتاب رسانان در آتش سوختند، پنجره متوليان فرهنگ باز نشد، كه نشد

انتظار طولانی کودکان روستایی برای رسیدن کتاب خانه های سیار

بله كامل شد برويد سفر به سلامت.

ماشين آماده حركت است نيسان آبي رنگي كه پشت آن پر شده است از كتابهايي براي كودكان، اراك را  به سمت شهرنراق و ديگر شهرهاي استان مركزي ايران ترك مي كند.

دو سرنشين خودرو به بيرون نگاهي مي اندازند و در حالي كه ساعت كمي از 7 صبح گذشته است با همكاران خود خداحافظي مي‌كنند به اميد ديدار.

حسين عارفي راد كارمند كانون پرورش فكري كودكان ونوجوانان در اراك كنار دست همكارش  صفي الله نخعي نشسته است كه رانندگي خودرو را برعهده دارد.

ساعت به 8 صبح نزديك مي شود كه حسين و صفي  ناگاه مقابل خود نيساني را مي بينند كه با شتاب رو در روي آنها قرار گرفته است.

برخوردي شديد و انفجاري مرگ بار نتيجه اين رويا رويي است كه هر دو راننده را به كام مرگ مي فرستد.

از ميان اين همه آتش و كتاب هاي سوخته، ناظران اين صحنه دردناك تلاش مي كنند تا حسين عارفي را از درون زبانه‌هاي آتش خارج كنند.

    صفي الله عزيز، جواني كه به تازگي پله هاي ترقي در اداره را يك به يك طي مي كرد ناباورانه همسر جوان و فرزند 3 سال و نيمه اش  ياسين را تنها گذاشت تا او روزگار سخت بي پدر بودن را دردمندانه به تجربه بنشينند.

اكنون دو سال و نيم از آن واقعه دردناك مرگ آن همكار عزيز مي‌گذرد و ياسين  امروز شايد پاي  در ششمين سال زندگي اش گذاشته باشد در حالي كه هرگز نتوانسته لذتي از سايه پدر را بالاي سرش احساس كند.

تير ماه 1386 و افتتاح مجتمع كانون در اراك است و ما در ميان كودكاني قرار گرفته ایم كه با پارچه هاي رنگي در دست فضايي شاد را فراهم آورده اند و با خواندن شعر و سرود خوشحالي شان را از گشايش مجتمعی بزرگ در شهرشان آشكار مي كنند.

با همكاراني كه ايستاده اند تا مسوولين شهري و مديران كانون به محل برگزاري برنامه بيايند يك به يك دست مي دهم اما در اين ميان دستي را كه فشرده ام كمي عقب مي كشد  شايد فشردن دست او كمي دردناك شده است .

صورتي زخمي و دست هايي كه زخم هاي عميق آن، با دست كش پوشيده مانده است.

اندكي خجالت مي كشم و از همكاران اراكي ماجرا را مي پرسم آري او همان حسين عارفي است كه پس از 6 ماه بستري بودن در بيمارستان از زير تيغ چندين عمل سنگين جراحي به سلامت بيرون آمده است و امروزدمپايي پوشيده و دست كش در دست ايستاده است.

بعدها وضعيت جسمي او و سختي هاي غير قابل تصور زندگي او و همسر و فرزند كوچك   صفي الله  مدتها ذهنم را به خود مشغول كرده بود و بارها از همكاران جوياي حال و احوالشان بودم.

مي گذرد به سختي اما چرا؟

حسين و صفي الله  در پي تلاشي اداري و كوششي براي كسب روزي حلال، در عين حال كتاب رساناني بودند كه دانايي و آگاهي را به كودكان ونوجوانان استان مركزي هديه مي كردند و كتاب هايي كه آنها در اختيار بچه هاي شهر‌ها و روستاها قرار داده اند و ارزشي كه از اين راه نصيب بچه ها شده است  را آيا مي شود قدر و قيمتي گذاشت؟.

اما امروز حسين عارفي درمراسمی باشكوه به افتخار بازنشستگی نايل شد و به نظر مي رسد وضعيت جسمي و اوضاع و احوالش نسبت به آن سالها بهتر شده باشد.

دوستان مي گفتند  در اين واقعه خيلي ها از جمله مسوولين كانون و محمد تقي حقي مدير آن استان تلاش كردند تا حد امكان حسين و خانواده  نخعي عزيز را در رسيدن به حقوق قانوني و حقه خود ياري رسانند اما آن چه هنوز براي من جاي سوال بسيار دارد اين است كه در همين كانون پرورش فكري كودكان ونوجوانان چه بسيارند مربياني كه در کتابخانه های سیار شهري و روستايي مشغول به فعاليت اند و در تابستان هاي گرم و زمستان هاي سخت ايران رنج سفر را به جان مي خرند و زبانم لال هر از گاهي ممكن است در اين جاده هاي مرگ كه ركورد بيشترين مرگ و مير را در جهان ازآن خود كرده است با خطري روبرو شوند.

آنها هر روز به روستا ها مي روند در حالي كه نه خودروي مناسبي در اختيار است و نه جاده هاي ما از آن اطمينان و امنيت لازم برخوردار.

كاش بيشتر به فكر آنها باشيم و وقتي با مشكلي و حادثه اي روبرو مي شوند متولياني گام پيش بگذارند و کتابرسانان به كودكان ما را تحت حمايت خود قرار دهند.

متولياني كه هرگاه بحث بزرگترين و بلندترين و طولانی ترین و مهمترين و اولين اقدامات فرهنگي پيش كشيده مي شود خود را پيشگام مي دانند و مي گويند متولي كتاب، فيلم، تياتر، هنر، ادبيات،كتابخانه، فرهنگ و… ماييم و كسي غير از ما نيست و وقت بودجه گرفتن چانه زني‌ها براي آن حاضرند رسانه ها را نيز درگير اين ماجراها كنند، چرا وقتي حادثه اي چنين دردناك براي كتابرسانان ما اتفاق مي‌افتد گام جلو نمي گذارند و خود را متولي اين داستان تلخ نمي دانند؟

كافي است براي پي بردن به صحت حرفهايم همين امروز بگوييد اولين و بزرگ ترين و طولانی ترین و بهترين و وسيع ترين و كامل ترين ها من بودم خواهيد ديد ده ها كلّه بيرون مي آيد از پنجره ها كه ماييم و شما را به نشر دروغ محكوم مي كنند و حسابتان را به كرام الكاتبين مي سپارند.

تازه بايد اصلاحیه و پيام عذر خواهي هم صادر كني تا نكند زحمات جانانه عزيزان را كم اثر و كم ثمر جلوه داده باشيم.

 اما اي كاش اين سرها براي صفي الله نخعي و حسين عارفي ها هم بيرون مي آمد و امروزچرخ روزگار براي آنها نيز جور ديگري  مي چرخيد.

 و يادمان هم  باشد كه كودكان ما همين کتاب هایی را هر روز ورق مي زنند و بر دانش خود مي افزايند كه امثال حسين عارفي و  صفي الله نخعي در اختيارشان قرار داده اند فراموش شان نکنیم که فراموشی رسم جوانمردان نیست.

از حسين عارفي سپاسگزاريم براي همه اين سالها تلاش  ارجمند فرهنگي و در دوران بازنشستگي نيز برايش شادكامي و موفقيت آرزو مي كنيم. روح پاك  صفي الله  عزيز هم قرين رحمت پروردگار باشد.

{ويرايش تازه}

این نوشته با کمی تغییر درشماره ۱۴۴۵ روزنامه شاپرک ویژه نامه نوجوانان روزنامه سراسری آفرینش مورخ ۲ مرداد ۱۳۸۷ منتشر شده است.

چند مطلب مرتبط :

 مراسم بازنشستگی اقای عارفی کسی که همیشه در قلب همکارانش جا دارد/سایت کانون استان مرکزی

انتظار طولانی کودکان روستایی برای رسیدن کتاب خانه های سیار

بلندترین نقاشی جهان در ایران کی به پایان می رسد؟

بازتاب:

بالاترین

بازنگار

بلاگ نیوز

کتابرسانانی که در آتش سوختند…/وبلاگ ماجده

از این درد به کجا پناه ببریم/وبلاگ کتابنامه مانی فرسایی

از این درد… (از وبلاگ کتابنامه)/وبلاگ گروهی کتابداران ایرانی

شرحی می توان نوشت بر این فاجعه ای که  بر روی آن چشم فرو بسته ایم؟

کاش کاری بکنیم.

اما فاجعه ای که از آن این روزها سخن می گویند چیست؟

سپهر سلیمی،مژگان جمشیدی و  محسن تیزهوش تلاش بسیاری کرده اند تا در باره این فاجعه زیست محیطی دست به اطلاع رسانی بزنند  و بچه ها در سایت بالاترین نیز با ایجاد موضوعی داغ با عنوان همبستگي وبلاگستان در حمايت از تالاب‌هاي ايران  به این مساله توجه بیشتری نشان دادند

 در این میان سپهر با انتشار مطلبی به نقل از خبرگزاری مهر با عنوان تالاب های کشور در سراشیبی نابودی به این نکته اشاره کرده است که :

«در حالی با خطر نابودی تالاب ها و دریاچه ها مواجه هستیم که سازمان حفاظت محیط زیست به عنوان متولی اصلی در نظارت و حفظ این منابع طبیعی تا کنون در اجرای تکلیف فانونی بدرستی وارد عمل نشده و این امر روند نابودی را تشدید کرده است .

از سوی دیگر بودجه هایی که تا کنون به امر رسیدگی به تالاب های کشور تخصیص داده می شود فقط محدود به امور پژوهشی  درارتباط با تالاب ها شده است.

به گفته کار شناسان محیط زیست ، از ۲۲ عنوان تالاب ثبت شده در کنوانسیون تالاب های ایران، ۷ تالاب در وضع قرمز قرار دارند و این در حالی است که اگر به این تالاب ها توجه نکنیم باید منتظر تغییرات اساسی در محیط زیست کشورمان باشیم که می تواند در زندگی ما نیز نقش اساسی ایفا کند.

طی چند سال گذشته زیان های سنگینی بر تالاب های کشور تحمیل شده است و به طور حتم با روندی که در حال حاضر در ارتباط با حفظ منابع طبیعی و محیط زیست در پیش گرفته شده خروج تالاب ها از وضعیت قرمز امری بعید به نظر می رسد.

اعمال سیاست های غلط آبرسانی ، پروژه های نفتی، احداث سدهای متعدد ، جاده سازی ، هدایت فاضلاب ها و پسماند های شهری و صنعتی و معرفی گونه های غیر بومی تقریبا تمام تالاب های بین المللی ایران را در آستانه نابودی قرار داده است.

بررسی های  کارشناسان محیط زیست نشان می دهد که بخش زیادی از تالاب های بین المللی ایران به واسطه سوء مدیریت در آستانه نابودی قرار گرفته اند.

عدم وجود برنامه آمایش سرزمین و پیاده کردن برنامه های بخشی ، سد سازی بدون توجه به اثرات مخرب آنها بر تالاب ها؛ توسعه برنامه های نفت محور در حساس ترین و شکننده ترین مناطق ساحلی – دریایی ؛ خطر نابودی پرندگان نادر و در معرض انقراض به دلیل صدور مجوز های قانوی شکار که در تناقض آشکار معیار های لازم وجودی یک تالاب بین المللی است و اجرای سیاست های آبرسانی از مناطق پرآب به کم آب کشور بدون توجه به اثرات سوء زیست محیطی بر روی تالاب ها عواملی محسوب می شوند به روند افزایش تخریب تالاب های کشور سرعت بخشیده است.»

«هر وبلاگ، یک نوشته »شاید کوچک ترین تلاش وبلاگی است از سوی بچه های مهربان وبلاگستان برای نجات تالاب های ایران از فاجعه ای دردناک که می تواند به حرکتی بزرگ برای رسیدن به این هدف تبدیل شود.

من در این زمینه تخصصی ندارم ولی نگران ام برای آینده فرزندان این سرزمین که دیگر برای نفس کشیدن هم اکسیژنی پیدا نمی کنند. همان بچه های من و شما که برای آموزش و پرورش خلاقیت ها و مهارتهای زندگی شان داریم تلاش می کنیم.

و چه مهارتی هم بالاتر از این که بچه ها برای حفظ محیط زیست خود بیشتر بکوشند.

بچه های خوب وبلاگستان را در این حرکت جمعی یاری کنیم.

دوباره در این باره خواهم نوشت.

          ساخت يك اثر براي مخاطب و نحوه توزيع و ارايه آن در ميان علاقه‌مندان، دو مقوله‌اي است كه همواره در بحث توليد و توزيع آثار و خدمات فرهنگي بايد مورد توجه دست‌اندركاران خلق و ارايه محصولات و خدمات فرهنگي، قرار گيرد.

         مركز تئاتر و تئاتر عروسكي كانون درپارك لاله تهران از آن مراكزي است كه اگر نگوييم نخستين مركز كانون، شايد در شمار اولين مراكزي قرار گيرد كه در نخستين سال‌هاي تأسيس اين نهاد با سابقه در ايران، كار خود را براي خلق و توليد نمايش دركشور آغاز كرد.

         حضور چهر‌ه‌ها و صاحب‌ناماني از عرصه نمايش عروسكي ايران و جهان در اين مركز تازه تولد يافته و ايجاد فضايي مناسب براي رشد و پرورش جواناني كه اكنون خود به صاحب‌نامان تئاتر و سينماي كودك ايران تبديل شده‌اند خود مؤيد ميزان تأثيري است كه اين مركز در رشد و توسعه تئاتر ايران از خود بر جاي گذاشته است.

         بي شك خاطره حضور در مركز تئاتر كانون و نشستن بر روي صندلي‌هاي آن و ديدن نمايش‌هاي كودكانه، بايگاني ذهن كودكان چند نسل مختلف را انباشته كرده است از خاطراتي شيرين و دل‌انگيز كه هرگز نيز فراموش نمي‌شود.

         از اين گذشته تأثيري كه تئاتر و تئاتر عروسكي بر پرورش خلاقيت‌هاي كودكان بر جاي مي‌گذارد و از اين راه باعث مي‌شود كودكان مهارت‌هاي زندگي را از لابلاي كلام و حركات شخصيت‌هاي نمايشي به ويژه عروسك‌ها فرا بگيرند، امروز بر هيچ كس پوشيده نيست.

         اما نكته مهم اين است كه توليد نمايش به صورت خاص و با امكاناتي قابل قبول در تهران اگر چه لازم است اما نمي‌تواند كافي باشد چرا كه ظرفيت محدود سالن‌هاي نمايشي در تهران، نخست فرصت تماشاي آن را براي بسياري از بچه‌هاي پايتخت‌نشين فراهم نمي‌آورد و از سوي ديگر كنار رفتن نمايش از صحنه و عدم نمايش آن در شهرهاي ديگر باعث مي‌شود كودكان ما در جاي جاي كشور از دسترسي به آثار نمايشي مناسب خود محروم بمانند.

         براي اين مهم، دست‌اندركاران كانون از سي و اندي سال پيش يك دستگاه تريلي مجهز به امكانات نمايشي را از كشور آلمان وارد ايران كردند تا بچه‌هاي ايراني بتوانند تماشاگر نمايش‌هاي مخصوص خود باشند.

         اين تريلي كه در زمان خود يكي از مجهزترين‌ها و پيشرفته‌ترين‌ها در نوع خود به شمار مي‌رفت در اين سال‌ها شاهد هنرنمايي بزرگان و جوانان اين عرصه بوده است كه در شهر و روستاهاي ايران شادي و نشاط را به بچه‌هاي ميهن هديه كردند.

         بسياري از چهره‌ها و گروه‌هاي نمايش‌هاي كودكان در ايران خلاصه براي يك بار هم شده سوار بر اين تريلي سيار كانون به شهرهاي مختلف سفر كرده و به نقش‌آفريني پرداختند و بخشي از شهرت و معروفيت خود را مرهون همين سفرهاي دور دراز در گوشه گوشه ايران هستند.

         در اين بين وقتي به تاريخچه فعاليت تريلي كانون نگاهي بيندازيم _ صرف نظر از زماني كه در هنگامه دفاع مقدس مردم ايران فعاليت نمايشي آن دچار وقفه شد و در قالب بيمارستاني صحرايي به رزمندگان ميهن خدمت‌رساني مي‌كرد، همواره با فراز و نشيب‌هاي بسيار همراه بوده است.

         خلاصه جريان سفر اين دوست مهربان بچه‌هاي ايران به اينجا رسيد كه ارديبهشت امسال بيش از 70هزار كودك و نوجوان در دو استان كردستان و زنجان ميزباني شايسته‌اي به جاي آوردند  و روي زمين هاي خاكي شهر و روستاي خود، نمايش «صندوقچه مرواريد» را به كارگرداني ناصر آويژه به تماشا نشستند، نمايشي شاد و آهنگين كه آن‌ها را به رعايت بهداشت دهان و دندان تشويق مي‌كند.

         استقبال بيش از اندازه و بي سابقه اين كودكان و عدد 70هزار تماشاگر[ اين عدد شايد با اجراهاي گروه در استان هاي قزوين و مركزي به بالاي 120 هزار نفر برسد]  در نگاه اول باور كردني نيست ولي مقايسه آن با ميزان اندك تماشاگران بسياري از نمايش‌هاي اجرا شده در سالن‌ها و حتي فيلم هاي نمايش داده شده بر پرده سينماها از آن رو قابل تأمل است كه چنين اتفاقي مبارك كه طي آن چنين تماشاگر انبوه و مشتاقي به تماشاي تئاتر مي نشينند همچون ديگر اخبار حوزه كودك و نوجوان متأسفانه مورد توجه كسي قرار نمي‌گيرد و رسانه‌هاي جمعي كه انبوهي و كثرت مخاطب را از ارزش‌هاي اصلي و خدشه ناپذير توليد خبر به حساب مي‌آورند باز هم به آن نشان نمي‌دهند و پوششي درخور برايش فراهم نمي‌آورند.

      براي اين منظور بايد به اين نكته هم توجه كرد كه اگر قرار بود بابت تماشاي اين نمايش‌ها زبانم لال، قراني از اين كودكان دوست داشتني و مشتاق، هزينه‌اي دريافت شود و درآمد حاصل از آن را با هزينه توليد و دستمزد فعلي دست‌اندركاران عرصه نمايش كودك مقايسه مي‌كرديم آن‌گاه گردش مالي اين اتفاق مي‌توانست شايد براي برخي رسانه‌هاي ما ارزش خبري توليد كند!

         اما خوشبختانه در طول اين سال‌ها، كساني كه اين تريلي را حركت دادند و مي‌دهند تنها و تنها لبخندي بر روي لب هاي كودكاني معصوم و محروم از امكانات فرهنگي و هنري را بر هر هدف ديگري ترجيح دادند و اگر چه به هر دليل و مشكلي آن را دير و زود كردند اما دچار سوخت و سوزش نكردند كه البته غير از اين هم نبايداز كانون انتظار داشت.

         صرف نظر از اين نكته ممكن است اين سؤال هم به ذهن خطور كند كه وقتي چنين امكاني، با استقبال بي سابقه‌اي روبرو مي‌شود چرا به فكر توسعه آن نيستيم و چرا تيغ تيز و نقادانه رسانه‌هاي جمعي_ كه عطسه هاي عصر گاهي و  نابهنگام هنرپيشه هاي خوشگل فيلم هاي عاشقانه سينما  يا فوتباليست هاي تازه به دوران رسيده براي آنها سوژه خبري است_ در كنار  توجه و پوشش دادن به چنين اتفاقي هيجان‌انگيز، چرا به طرح اين پرسش نمي پردازند كه: مانع اصلي براي راه افتادن نمونه‌هاي ديگري از اين تريلي  يا كتابخانه هاي سيار روستايي چيست ؟ و تا كي بايد كودكان ميهن چشم به راه تماشاي نمايش ‌و فيلم‌هاي مناسب خود بنشينند.

        اي كاش و اي كاش محض رضاي خدا و چشم‌هاي منتظر كودكان روستايي، طرح چنين پرسش‌ها و پاسخ گرفتن از دست‌اندركاران، بيشتر مورد توجه رسانه‌هاي جمعي و مسؤولان فرهنگي كشور به ويژه مسؤولان كانون قرار مي‌گرفت آن وقت ديگر مطمئن باشيد كودكي براي دسترسي به كتابي، تماشاي فيلم يا نمايشي، يا حضور در مكاني فرهنگي مناسب سن و سال و نياز هاي خود هرگز محروم نمي‌ماند.

         اكنون و در پس همه اين سخن‌ها و گفتن‌ها و نگفتن‌ها، اين تريلي روز 4 تير«صندوقچه  مرواريد»ش را در قزوين گشود و پس از آن هم نمايش «ماهي» به كارگرداني محسن ايمان‌خاني را در روزهاي 5 تا 9 تير به استان مركزي مي‌برد با اين اميد كه چرخ‌هاي اين تريلي نشاط‌آور و شادي‌آفرين هميشه براي كودكان ايران بچرخد و هيچ‌گاه رنگ پنجري به خود نگيرد.

اين نوشته با كمي تغيير در روزنامه شاپرك (شماره ۱۴۲۲) ويژه نامه كودك و نوجوان روزنامه سراسري آفرينش در روز ۴ تير ماه ۱۳۸۷ شماره ۳۰۷۲ منتشر شده است.

عكس ها و خبرهاي حضور تريلي سيار در كردستان و استقبال بي سابقه كوذكان اين استان را اينجا و اينجا و اينجا و اينجا ببينيد.

اين مطالب را هم بخوانيد:

انتظار طولاني كودكان روستايي براي رسيدن كتابخانه سيار/ نوشته اي از خودم

پس از استقبال 70 هزار نفري كودكان كردستاني و زنجاني
تريلي سيار كانون، صندوقچه مرواريد را به قزوين مي‌برد

  تريلي سيار كانون، صندوقچه مرواريد را به كردستان برد

تريلي سيار كانون نمايش گل باقالي و فرزند نمونه را به ايلام مي‌برد

تريلي سيار كانون نمايش بچه‎هاي ايران را به كرمانشاه برد